|
Erol DURAN  Bu Nasıl Anlayış?
İnsanın kendini, ama her konuda, her zaman kendini haklı görmesi; çağımızın
hastalıklarından biri olmalı. Birileri ülkeyi bölmeye çalışıyor haklı, birilerirejimi değiştirmeye çalışıyor haklı, birileri mevcut statükoyu, yani rejimi korumaya çalışıyor haklı, anlamak zor tabi. Şimdi bunların hepsi haklıysa,haksız kim?..
Beni anlamalısınız. Benim her uygulamam, her konuştuğum doğru ve makul
karşılanmalı. Ben istediğim gibi konuşmalıyım. İstediğim gibi hareket etmeliyim.Benim düşüncelerimin aksine düşünce geliştirmeyin, çünkü incinirim, bu da demokratik olmaz. Demokrasi varsa, benim dediğim olur ama, sadece benim dediğim.Ben neye inanıyorsam, ben ne düşünüyorsam, ben ne yapıyorsam o doğru ve ancak o demokratiktir. Benim ak (!) dediğime, sen kara diyemezsin. Dersen, seni yerden yere vururum ve seni baskıcı, seni antidemokratik ilan ederim. Varsa da ben,
yoksa da ben (!)…
Demokrasinin ve demokratikleşmenin sınırlarını ben koyarım. Ben istersem,
demokrasiyi de ortadan kaldırırım ve bundan da demokrasi yara almaz. Zaten
demokrasi bir araçtır. Gittiğim yere kadar kullanır, orada terk ederim.
İyi de; düzinelerce demokrasi modeli mi var? Terk ettikten sonra hangi
demokratik modeli uygulayacağız? Eğer demokratik bir model uygulayacaksak, terk
etmenin manası ne? Ha bunları da sormayın, yine incinirim… Ben yaptım oldu
demokrasisi var ya!... İstersem onu uygularım canım…
Son günlerde yürüyüşler falan yapılıyor, doğrusu bu da beni rahatsız ediyor.
Benim demokratik haklarımı zedeliyor. Sanki bunlar bana karşı yürüyorlarmış gibi
geliyor. Bana karşı olunca da demokratik olmuyor. Bana alkış tutacaklarsa
yürüsünler, ama bana karşıysa onları vatan haini ilan ederim. ABD işbirlikçileri
ilan ederim. İyi de bunlar neden bana karşı? Benim demokratik haklarım ne olacak
şimdi!?..
Yeri gelir; ben Atatürk’e laf söylerim. Özgür değil miyim? Demokratik Hukuk
düzeninde değil miyiz? Yeri gelir, Cumhuriyet’i ortadan kaldırmaya çalışırım.
Ben cumhur değil miyim? Yeri gelir ve ben de istersem eğer, sokağa bile
çıkartmam kadınları, daha olmazsa erkekleri…
Ben ne yapıyorsam, diğer insanların da onu yapmasını mecbur tutarım.
Yapmayanları; inançsız, zındık, ateist, kafir ilan ederim. Varlıkları bana fazla
gelen, beni rahatsız eden bu insanlara karşı cihat ilan ederim. İşte bu benim…
Ya sen!?
Valla benim de senden farkım yok galiba. Sen kafanda kurduklarını topluma
dayatıyorsun ben de. Sen ben merkezli düşünüyorsun ben de.. Sen düşüncene yakın
insanları koruyorsun, ben de. Uzun lafın kısası, seninle benim aramızdaki fark,
sen biraz daha dogmatik düşüncelisin, ben biraz daha çağdaşım. Ama, sonuçta
dayatma söz konusu olunca, benim çağdaşlığımın da önemi kalmıyor galiba.
İyi ama; bir kesim de var ki, ne senin gibi, ne de benim gibi düşünüyor. Ya
onların durumu ne olacak?. Hadi canım sende… Onlar oldu bitti aradalar. Arada
idare edip gidiyorlar zaten, yine devam etsinler. Biraz senden, biraz benden
şamar yer, yollarına kaldıkları yerden devam ederler. Şimdi onları mı
düşüneceğiz? Onlar da kendilerine bir taraf seçsinler. Evet bir taraf seçsinler
en doğrusu bu…
Taraf seçmek, taraflı olmak!... İyi ama yeri geldiğinde, karşımızdakini taraf
tutmakla suçlamıyor muyuz? Suçluyoruz. Neden suçluyoruz? Çünkü, bizim taraftan
değiller de ondan. Ya hepsi bizim taraftan olur, ya da; cezalarını çekerler.
Zaten ne oldukları belli değil!... Peki hepsi bizim taraftan olsa, mesele
çözülecek mi? Bir daha taraf tutma olmayacak mı diyorsunuz? Ne münasebet
canım...Öyle bir düzen, öyle bir model mi var? O zaman da, tekrar böler, sonra
tekrar birleştirmeye çalışırız. Peki o zaman neden böyle bir serüvenin peşine
koşuyoruz? Ortam hareketlensin, canlılık gelsin, yani ataletten aksiyona
geçilsin diye, başka ne olabilir ki!? Vallahi anlamak zor. Yani bizim de
onlardan farkımız yok değil mi? Yok tabi. Yeri geliyor; biz de çalıyoruz, onlar
da… Biz de yalan söylüyoruz, onlar da. Daha söyleyeyim mi, gerek var mı? Ekonomi
bir onların elinde, bir bizim. Bazen biz çok yiyoruz, bazen onlar. Ama onlar
bizden biraz daha çağdaş. Peki biz neden daha az çağdaşız? Bizim ideallerimiz
aynı, farklılaşma yok. Onların ki, teknolojiye, zamana göre değişiyor da ondan.
Peki biz teknolojiye ayak uydurmuyor muyuz? Uydurmaz olur muyuz, bazen onların
da önüne geçtiğimiz oluyor. Örneğin; cep telefonunun kralı bizde, arabanın,
villanın kralı bizde. Peki öyleyse nedir bu yani? Yahu bizim farkımız
ideallerimizde. Savunduğumuz konular değişmemektedir. Ama onların ki değişken.
Daha anlamadın mı?
Bilmem anladım galiba...
Demokrasi; tüm kurumlarıyla işleyen bir demokrasi gerek hepimize. İsteyen
idealleri peşinde koşsun, isteyen teknolojinin. Ama, biri birilerine müdahale
etmeden. Kendi inançlarını, kendi düşüncelerini başkalarına dayatmadan, kendisi
gibi düşünmeyenleri horlamadan.
Biliyorum bu yazıyı okuyanlar; her iki şekilde düşünenler beni suçlayacaklar.
Biri diyecek ki; biz dindarlara gerici yobaz deniyor. Madem demokrasi varsa bu
ne?
Diğeri de diyecek ki, kendileri gibi düşünmüyoruz diye bize zındık, kafir ve
sanki insan değilmişiz gibi bakıyorlar.
Buyurun işin içinden siz çıkın. Bu çekişme bitmez. Her iki taraf zarar görür ama
bu çekişmeyi bitirmezler. Söz konusu menfaat olursa, paranın dini ve ülkesi
olmaz diyerek kuzu kuzu bir araya gelirler. Çalma çırpma olursa, ona da
eyvallah. Ama söz konusu toplum huzuru olunca, kesseniz bir araya gelmezler.
Allah ıslah etsin.
Elimde olsa, hiç birinin yanında olmayacağım. Ama bulunduğum nokta aynı
gezegenin aşağı yukarı aynı koordinatlarında olduğu için, kendimi bazen onun,
bazen de bunun yanında buluyorum. Başka da bir seçeneğim yok ama, açık söylemek
gerekirse, ben ne ondan, ne de bundan memnunum.
Şöyle egoizminden arınmış, hep bana Rabbena demeyecek, Yüce Dinimizin emrettiği
“Komşun açken, sen tok yatamazsın” emrine uyacak, Çağdaş insan, çağdaş toplum
normlarına uyan, “aklı hür, vicdanı hür” düşünceli, haksızlığın karşısında,
mazlumun yanında duran, içte ve dışta dostluğu ve barışı savunan, insanı
Yaratanın halk ettiği en yüce varlık olarak kabul edip, ona hak ettiği değeri ve
itibarı gösteren, buna rağmen; dostuna dost düşmanına düşman olan, yani;
düşmanla işbirliği içinde olmayan (!), vatanına, milletine bağlı, dini ve milli
değerlerini sıkı sıkıya koruyan, daima ileri bakan, teknolojinin izleyicisi
değil, yaratıcısı olmayı hedefleyen, toplumun yapısını Allah’ın rahmetiyle,
bereketiyle süsleyen, güler yüzlü, geleceğe umutla bakan, etrafına ışık saçan,
çalışkan, dinamik, yeniliğe açık, edepsizliği faziletiyle ortadan kaldıran,
yardımsever, yurtsever, vatansever, ecdadına saygılı, büyüğünü-küçüğünü bilen,
paylaşmayı-dayanışmayı ilke edinen, fikirlere saygılı, tahammülü yüksek, onurlu,
üretken insan durumuna gelmek ve onu dayatma ile değil, örneklemelerle dünyaya
yayan insanlardan olmak ne güzel.
Saygılarımla...
 Favori olarak ekle (35) | Görüntüleme sayısı: 760
Powered by AkoComment Tweaked Special Edition v.1.4.3
AkoComment © Copyright 2004 by Arthur Konze - www.mamboportal.com
All right reserved |
