Güneydoğu Sendromu

  Başlangıcı çok eskilere uzanan ama; hissedilen yansımaları yetmişli yıllaradayanan Güneydoğu dalgalanmaları ve onun psikolojik sendromu, günümüzün ciddi psikolojik rahatsızlıklarından birini oluşturmaktadır. Günümüzde bazen Kürt Sorunu ve bazen de sadece Terör veya PKK diye nitelendirilen, bu terör hareketi; ülkemize maddi, manevi ve psikolojik açıdan maliyeti oldukça ağır sonuçlar yaratmıştır. Tabi ki; bütün bunların yanında en ağır fatura da bence insani boyutudur. Verdiğimiz şehitleri haklı olarak ön planda tuttuğumuz zaman, bunun değerinin maddi ölçekte ölçeklendirmemizin olanağı yoktur. Güneydoğu Sendromunun İnsani boyutunu üç temel noktada
düşünürsek:

1.Verdiğimiz şehitlerimiz (Asker, Polis) 
2.Suçu günahı olmayan, yöre halkı ve terörist saldırılara hedef olan,
büyük kentlerimizde yaşayan diğer insanlarımız.
3.PKK teröristlerinin kendi kayıpları...

    Burada; 3 ncü maddeyi ihmal ederek, konuyu izaha çalışmak istiyorum. Neden
böyle düşündüğümü de, diyelim ki hiç hesaba katmak istemiyorum.

    Otuz yıl geçmiş, yetmişli yılların sonundan bu yana. Buna rağmen; terörle
mücadelede daha etkin görev yapacak ve daha yüksek imkan ve kabiliyete sahip,
bir oluşumu henüz kuramamışız. Yirmi yaşına henüz basmış ve Silahlı Kuvvetlerde
üç-beş ay eğitim almış insanları bu tip görevlerde kullanmak, terörü veya
terörizmi ne kadar ciddiye aldığımızın bir göstergesi midir? Doğrusu bilmiyorum.
Ülkemizde Özel Harekat Timleri, Sat Komandoları gibi oluşumların varlığı da bir
vakıadır. Yani; gereksinim duyulmuş ve bu tür oluşumlar yaratılmıştır. Elbette
ki, bu da memnuniyet duyulacak husustur. Ülke insanlarının gururunu ve güvenini
arttıracak bir olaydır bu.

    Öyleyse; bu sendromdan kasıt nedir?

    ABD de bir Viyetnam Sendromu vardır, bizde de Güneydoğu Sendromu. Bu sendrom
neden ve nasıl oluşmaktadır? Gabar Dağında, Kandil Dağında veya Güneydoğunun
herhangi bir yerinde; PKK ile sıcak temasın sağlandığı her yerde, ya askerimiz
şehit olmakta, ya da, PKKlı teröristler imha edilmektedir. Yukarıda da
belirttiğim üzere; 3 ncü maddede yer alan hususun üzerinde durmayacağım.
Askerlerimizin şehit olması demek, diğer hayatta kalan gazi veya diğer
askerlerimizin, arkadaşlarını gözleri önünde cereyan eden şehadetleri, hiç kuşku
yok ki, moral bozucu ve ağır psikolojik depresyonlara sebebiyet verecek olaydır.

    Burada; şehitlerimizi büyük bir saygı ve rahmetle anarken; geride kalan gazi
ve diğer askerlerimizin durumu da oldukça ciddidir.

    Bir insan için en değerli şey yaşamıdır. Yaşamını sürdürmek için de en
değerli şeyi vatandır. İşte bu tür operasyonlara katılan askerlerimiz; en
değerli şeylerini, yine yaşamlarını sürdürmeleri için gerekli olan en değerli
şey için gözlerini kırpmadan feda etme girişimini göstermektedirler. Bu inanç ve
haleti ruhiye içinde savaşa ve operasyona katılmaktadırlar.

    Peki; savaşta veya operasyonda yara almadan, yani gazi olmadan, askerlik
süresi biten askerlerimiz ve gazi olarak dönen askerlerimiz, tekrar sivil yaşama
döndükleri zaman kendilerini bekleyen durum nedir? Canları pahasına
sürdürdükleri bu kahramanca ve canhıraş mücadele, sivil yaşama döndüklerinde
kendilerine ne gibi bir artı değer sağlamaktadır?  Devletimiz ve milletimiz bu
insanlara ne kadar değer vermektedir? Bu insanlarımız; yanı başında düşman
mermileriyle veya bombalarıyla paramparça olurken, gördükleri bu manzara
karşısında kapıldıkları bu dehşeti ve sivil yaşama geçtiklerindeki bu
umursamazlığı, hiçe sayılmayı, beyinlerinde nasıl dengeleyeceklerdir? Savaşa
veya operasyona hiç katılmamış olan bizlerle onlar arasında nasıl bir fark
göreceklerdir? Askere gittiklerinde kaybettikleri işlerini de bulamayacakları
kesin olan bu durumda, onların içine düştüğü psikolojik duruma ne ad vermeli
acaba?

    Gece  gündüz; büyük bir dehşetle sarsılarak, kendilerini sivil yaşamda
olmalarına rağmen, bir an operasyonda olduklarını zannederek, kendilerini
yerlere atan, sipere yatan ve düşman saldırısına uğradığını zanneden bu
insanları tedavi edecek, rehabilite edecek noktalar oluşturmamışken, bu
şikayetlerinden dolayı, hiçbir sosyal güvenceleri bulunmadığından ellerini
ovuşturup, bu nöbetleri sık sık yaşamaya devam eden bu kahraman insanlara ne
zaman kahramanlık payesi vereceğiz ve onları devletin şefkatli kolları arasında
göreceğiz?

    Bayram arifesinde 15 şehit verdik. Bunlara Milli Takımın Teknik Direktörü
eğer bu maçı kazanırsak, buradan elde edeceğimiz geliri, bu şehit ailelerine
vereceği açıklamasını yaptı. Kazanırsak! .. Kazanamadılar! ... O zaman şehit
yakınları; bir dahaki baharı bekleyecek... Bu ne kadar can sıkıcı, ne kadar
tahripkar bir durum! .. Ya gazilerimiz? İki kolunu, iki bacağını birden kaybeden
gazilerimiz!  Onların durumu nasıl? Ya olağanüstü kahramanlık göstermiş ve hiç
yara almadan ailesine dönme şansına sahip olan, psikolojisi alt-üst olmuş
askerlerimiz! .. Onların durumu ne?

   İşte Güneydoğu sendromu diye adlandırdığım durum bu... Bu yoğun olumsuz
psikolojik ortamı bizzat teneffüs etmiş ve yaşamış insanlarımızın yanında, bir
de askerlik çağına yaklaşmış ve askere çok yakında gidecek gençlerimiz var.
Onlar bu durumları nasıl değerlendiriyor sanıyoruz? Bir an önce askere gitmeye
can atan ve hatta böyle durumlarda askerlik şubeleri önünde uzun kuyruklar
oluşturan insan sayısını her geçen gün azaldığını göreceğiz. Ailelerin bir
çoğunun, bin bir müşkülatla büyüttükleri çocuklarının askere gitmesini
istemediklerine tanık oluyoruz. Bunların sebebi yukarıdaki işaret ettiğimiz
durumlar ve hile-i şerle çürük raporu alarak askerlik hizmetinden kaçan varsıl
ailelerin, işe yaramaz çocukları değil midir? Evlatlarının şehit olacağı
ihtimalinden değil, sağ veya gazi olarak döndüklerinde, kendi evlatlarından önce
askere giden ve cephede yarı bedenlerini bırakarak, psikolojilerini bozarak
dönen insanlarımıza, devletimizin hiçbir şey yapmadığını gördükleri için,
evlatlarının askere gitmemesini istemektedirler. Hal bu ki; bu insanlar sivil
yaşama döndüklerinde; devletin onları rehabilite etmesi ve iş bulma konusunda
da, onlara öncelik tanıması gerekmez mi? Gazilerimizin; geri kalan yaşamını
rahat ve kimsenin eline bakmadan yaşamlarını sürdürmelerini sağlaması gerekmez
mi? Efendim, devletin parası yokmuş. Böyle bir şey yok.  Devlet; hortumcuya,
vurguncuya, haddini bildirseydi, çalıp-çırptıklarını faiziylşe birlikte geri
aşsaydı, mallarına el koyarak, onları zindanlarda çürütseydi, herkese yetecek
para kalırdı. Ama onlara hiçbir şey olmadı. Olan gazilere, şehit ailelerine ve
psikolojisi bozulmuş dönen askerlerimize ve millete oldu.

    Ben hiçbir kurumu suçlu göstermek istemiyorum ve hatta hiçbir kurumumuzun
suçlu olmasını da arzu etmiyorum ama; gerçek bu... Güneş balçıkla sıvanmaz.

Güneydoğu sendromundan daha tehlikeli bir gerçek daha var ülkemizde. Çığ gibi
büyümekte olan. ABD Iraka ilk girdiğinde; Saddamın heykelini, Iraklı
vatandaşlarla birlikte, ABD askerleri boynuna ip takarak çekip devirdiler. Bu
olay, sadece bu olay, tüm Irakın işgalinden daha derin anlamı olan bir durumdu.
Peki Irak vatandaşı neden ABD ye yardım etti bu konuda? Çünkü Saddam 24 yıllık
saltanatı süresince; kendi insanında milli duygu diye bir şey bırakmadı da
ondan.

    Bakın efendim; ülkemizde yeni yeni üniversiteler açacağımıza, sayılarını her
yıl biraz daha azaltarak, sonun da bir tane bile üniversite bırakmayalım daha
iyi! . Neden mi? Eğitim almamış veya az eğitim almış insana iki nutuk çekip,
milli duygularını kabartabilirsin. Ama eğitimli insan, kendi ülkesinde,
kendisinin bir hiç olduğunu gördüğünde, buna nutukla falan bir şey anlatmanın
imkanı hemen hemen hiç olmaz. Peki bu durum insanları ve ülkeyi nereye taşır?
İşte Saddam örneğine! .. Eğitimli insan; devleti hortumlayanların farkında olur,
perde arkası filmleri görür ve faillerine de hiçbir şey yapılmadığını da görür.
Ee sonuç! ?  Vallah, bu PKK teröründen daha az tehlikeli olmaz. Şimdiden sorular
sorun olmadan, bunun önüne geçilmelidir. Madem üniversiteler var, mademki bu
üniversiteler durmadan mezun veriyor, madem ki, iç siyaset malzemesi olsun diye
ha bire üniversite açıyoruz, bunlara, bu eğitimli insanlara da sahip çıkmak gibi
bir zorunluluğumuz var. Onlara branşlarına göre iş ortamı yaratamıyorsak, bu
eğitilmişliğin anlamı ne? Sizce de baş belası bir durum olmayacak mı yakın bir gelecekte?

Umarım ben yanılıyorumdur.
Yazımın başında 3 ncü maddeye değinmeyeceğim demiştim. Sizce değinmeme gerek
var mı?  Saygılarımla! ..